GELECEK YONGASI , 6 Aralık 2082, Pazar

Merilia tükenmiş olduğunu hissetti. Geçmişi yoktu. Geleceği yoktu. Ânı yaşamıyordu. Evrenlerin uçsuz bucaksız dizilişinde yalnızdı. Metilius'a baktı. Gözlerinde küçücük bir umut ışığı görmeye çalıştı. Hiçbir şey yoktu. Tüm gücünü kaybetmek üzereydi. Oyun bitmişti. Kara kazanmıştı. Met'le ve zamanlarının tüm insan varlıklarıyla birlikte içine kilitlenmiş oldukları karanlıktan çıkış yoktu. Tek seçenekleri, Kara'nın ve onun Ten Sistemi'nin gücünü kabul etmekti. Tek seçenekleri Kara'nın önünde eğilmek ve af dilemekti. Oyun bitmişti. Oyun bitmişti. Meri Met'e sıkıca sarıldı. Gözlerindeki yaşları durdurmaya çalıştı. Geleceğe giden yoluna devam edebileceği küçük bir boşluk bulmaya çalıştı.

"Bunu hak etmedik biz" diye mırıldandı. "Yapabileceğimiz her şeyi yaptık. Bunu hak etmedik." Bu noktaya nasıl gelmiş olduklarını görmeye çalıştı. Boşlukları doldurmak ve bu noktaya nasıl geldiklerini görmek için bazı ek bilgiler topladı.

Meri son zamanlardaki projelerin çoğuna dahil olmuştu. Gelişmeler aşırı hızlıydı, insanların çoğu neler olduğunun farkında bile değildi. Meri süreçlerin çoğundaki her detayı neredeyse tümüyle izliyordu. Gelişmeler umut vericiydi. KİA hakkında ilk bilgiyi ne zaman duyduğunu hatırlayamıyordu ama Küresel İnsan Ağı'ndan üyelerle etkileşime girmek ve tanışmak her zaman olağanüstü olmuştu. Meri KİA'nın kurucusunun izini bulamamaıştı , bir labirentte oynanan bir oyun gibiydi. KİA'nın tüm elamanları birbirine bağlıydı ama aynı zamanda herhangi bir başka üyeyle doğrudan bir bağlantıları da yoktu. KİA'nın etkisi; matbaanın, elektriğin, kabloyla ve radyo frekanslarıyla haberleşmenin, bilgi ve otomasyon teknolojilerinin, Nesnelerin İnterneti'nin ve başka birçok yeni çağ tetikleyicinin kullanılmasına başlanmsından sonra yaşanan değişiklikler gibiydi. Belki de tarihte ilk kez, insanlar yalnızca pozitif değerlerle bağlanabiliyorlardı. KİA büyüyordu, alternatifi yoktu. Bireysel uyuimazlıklar kolayca çözümleniyordu. Dünya nüfusunun çoğunluğu bilinçliydi ve KİA'yı destekliyordu. Kara da KİA'nın ateşli bir destekçisiydi. Kaynaklarla birlikte insanların ve mevcut diğer türlerin hemen hepsi Ana Bilgi Yönetim Sistemi içerisinde kayıt altına alınmıştı. Optimize eden algoritmalar kusursuzdu, inanılmaz sonuçlar yaratıyorlardı. Geçmişin en büyük problemleri bile kolayca ve hızla çözülüyorlardı. Geçmişin bazı tartışmaları yeni tanımlarla, referanslarla ve sınır koşullarla yapılıyordu. İki temel soru şunlardı: "Evrenden ne almalıyız ve ona ne vermeliyiz? İletişim için hangi ortamı kullanmalıyız, maddeyi mi, enerjiyi mi?"

Meri kritik dönemlerdeki tartışmaları hatırladı. Meri de içlerinde olmak üzere, araştırmacıların çoğu enerji tarafındaydılar. Sistemlerini enerji üzerinden kontrol etmenin ve korumanın daha kolay olduğuna inanıyorlardı. Kara başlangıçta yalnızdı. "Maddeyi ihmal edemeyiz" diyordu. "Madde gidince, biz de biteriz. Sistemimizi madde üzerine kurmalıyız. Daha uzun kalabilmenin tek yolu bu."

Kara'nın görüşleri uzun tartışmalar başlattı. Meri Kara'nın yaklaşımının destek bulabileceğini hiç düşünmemişti. Onun için çok açıktı. Evrenin gücü, mümkün en iyi seçeneği dayatmasıydı. Işıktı, kaçınılmaz kara delik değildi. Daha uzun yaşamak için enerjiyi tümünün koruması gerekiyordu. Mutlak bir karanlıkta kaybolmamak için. Ölümün bilinen ve bilinmeyen yollarıyla bir ölüme ulaşmamak için. Onlara ayrılmış uzayda ve zamanda, özgür ve mutlu yaşamak için. Sınırları içerisinde yeni uzaylar ve yeni zamanlar keşfetmeye çalışarak. Eğer başarabilirlerse, başka zamanlarda ve başka uzaylarda yeni yaşamlara başlayabilmek için.

"Niçin?" diye sordu Meri kendine. "Niçin? Niçin? Niçin?"

Konuşması için bir tanrı bekledi.

"Sorma Meri, yalnızca Met'e bak. Yalnızca gör onu. Görebildiğin her şeyi gör. Evrenin seslerini dinle. Zamanı unutmaya ve hatırlamaya çalış. Bana inan, sınırların ötesinde ne olduğunu bulacaksın."

Kimse konuşmadı. Meri Met'e sarıldı, onu öptü, ons dokundu, onu okşadı, onu öptü, ona sarıldı, varlığının her noktasını öpmeye çalıştı. Met'ten bir karşılık alabilmeyi umdu. Met sevgiyle gülümsüyordu ama Meri onun kime baktığından ve ne gördüğünden emin değildi.

Kara ve diğerleri, madde ve enerji arasındaki uzun uyuşmazlık oldukça karmaşıktı. Gerçekten neler olmakta olduğunu anlayabilen birkaç kişiden birisi olan Meri bile tam olarak neler yaşandığını ve toplam sistem arayüzünü anlayamıyor karşıtlarla uygulanan staratejileri ve taktikleri göremiyordu. Yaşamı ve geleceği korumak için, yalnızca insan tarafının bir parçası olmaya çalışıyordu. Mevcut sistemlerin arayüzlerini kullanarak, evrendeki negatif etkilerini en aza indirmeye çalışıyordu. Çok önemli bir proje olduğuna inandığı Sanal Etkileşim Yönetimi projesinde oldukça uzun bir süre çalışmıştı. SEY; ister organik veya inorganik ister sanal olsunlar, tüm hücrelerdeki madde ve enerji akışını optimize etmeye çalışıyordu. Eğer Kara çok fazla ün ve güç kazanmış olmasaydı, muhtemelen kısa sürede projeyi tüm yaşam formlarının mutlu bir geleceği için tamamlayacaklardı. Yine de KİA ve GY ile dikkate değer bir başarı kazandılar. Son görevleri KİA'nın tüm sınırlamalarını kaldıracak bir Gelecek Yongası yaratılmasıydı. Meri başarıları Kara'nın sert saldırıları yüzünden ertelendiği için ve Ten Sistemi içinde yakalanmış isanların sessizliği yüzünden çok üzgündü. Kara'yı yenmek için oyunu yeniden tanımlamak üzere bir yol bulabileceklerine hâlâ inanıyordu. Çözüm, muhtemelen Meri ve Met'in arasındaydı. Kara sistemi içim bazı özel riskler görmüş olmasa, Met ile bu kadar ilgili olmazdı. Fakat bulmacanın tamamını çözebilmesi için gereken ipuzu neredeydi? Oria yardım edebilir miydi?

Meri Met'in Teni'yle olan arayüzünü kapattı. Dinlenmek ve yeniden başlamak için biraz zamana ihtiyacı vardı.

"Gidelim ve biraz uyumaya çalışalım sevgilim" dedi. "Yarın bizim için zor bir gün olabilir."

Met gülümsedi. Gözlerinde büyük bir sevgiyle, Meri'nin gözlerinin içine baktı. Aşkının zihninde kalıcı olarak kaydedilmiş olması mümkün olabilir miydi?