"Israr ediyorum"
dedi Anmeri birdenbire. "Işık hızında bile insan olacağım,
saf ışığa dönüşsem bile."
"Sen insansın"
dedi Bakara. "Şimdiden, insan olmanın tanımı olabilirsin."
Anmeri ona kuşkuyla
baktı.
"Sen de en az benim
kadar insan olmalısın, eğer bunu görebiliyor ve
düşünebiliyorsan."
"Sence niçin seni bu
kadar çok seviyorum?"
"İnsanlıkla ilgili
görüşlerimizin bizi birbirimize bağlayan temel faktör olduğunu
sanmıyorum" dedi Anmeri, Bakara'nın bakışlarını teninde ve
yüzünde en çok hoşlandığı bölgelerin üzerinde yakalayarak.
"Her zaman benimle birlikte insan olacağına söz verebilir
misin?"
"Senin benimle
olduğunu hissettiğim sürece insan olacağım" dedi Bakara.
Anmeri düşünceliydi.
İnsanlığının içtenliğini hissetmeye çalışarak Bakara'nın
gözlerinin içine baktı. Bakara çok yakışıklıydı. Yanlış
bir şey yapabileceğini düşünmek çok zordu. Tüm kaygılarını
geride bırakmaya çalıştı. Bakara'ya sarılarak ve onu öperek
fısıldadı:
"İkimiz birlikte
insan olurken benim bir parçam olacağına inanmak istiyorum."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder